Η αυξίνη είναι μια κατηγορία ενδογενών ορμονών που περιέχει έναν ακόρεστο αρωματικό δακτύλιο και μια πλευρική αλυσίδα οξικού οξέος, που συντομεύεται ως IAA στα αγγλικά, και η χημική ουσία της είναι το ινδολεξικό οξύ. Επιπλέον, 4-χλωρο-ΙΑΑ, 5-υδροξυ-ΙΑΑ, ναφθαλινοοξικό οξύ (ΝΑΑ), ινδόλη βουτυρικό οξύ και τα παρόμοια είναι αυξίνες.
Η αυξίνη ήταν η πρώτη φυτική ορμόνη που ανακαλύφθηκε. Η πιο σημαντική χημική ουσία στην αυξίνη είναι το 3-ινδολεοξικό οξύ. Η αυξίνη έχει τις λειτουργίες της ρύθμισης του ρυθμού ανάπτυξης των στελεχών, της αναστολής των πλευρικών μπουμπουκιών και της προώθησης της ριζοβολίας. Χρησιμοποιείται στη γεωργία για την προώθηση της ριζοβολίας των μοσχευμάτων και το αποτέλεσμα είναι αξιοσημείωτο.
Η αυξίνη είναι ινδολοοξικό οξύ και ο μοριακός της τύπος είναι C10H9NO2. Είναι η πρώτη ορμόνη που ανακαλύφθηκε για την προώθηση της ανάπτυξης των φυτών. Τα αγγλικά προέρχονται από το ελληνικό auxein (να μεγαλώνουν). [1] Το καθαρό προϊόν του ινδολεοξικού οξέος είναι ένας λευκός κρύσταλλος και είναι ελάχιστα διαλυτός στο νερό. Διαλυτό σε οργανικούς διαλύτες όπως αιθανόλη και αιθέρας. Οξειδώνεται εύκολα κάτω από το φως και γίνεται ροζ κόκκινο, ενώ μειώνεται και η φυσιολογική του δραστηριότητα. Το οξικό οξύ ινδόλης στα φυτά βρίσκεται είτε σε ελεύθερη κατάσταση είτε σε δεσμευμένη (δεσμευμένη) κατάσταση. Τα τελευταία είναι κυρίως σύμπλοκα εστέρων ή πεπτιδίων. Η περιεκτικότητα των φυτών σε ελεύθερο ινδολεοξικό οξύ είναι πολύ χαμηλή, περίπου 1-100 μικρογραμμάρια ανά κιλό φρέσκου βάρους.
Υπάρχουν 5 μονοπάτια που ξεκινούν από την τρυπτοφάνη. Οι αυξίνες βρίσκονται στα κολοκυθάκια, σε ορισμένα σταυρανθή φυτά και στις ντομάτες. Η αποικοδόμηση της αυξίνης, κυρίως, καταστρέφεται εύκολα με φωτοοξείδωση παρουσία φωτός. Οι Tang Yuwei και J. Bonner το 1947 διαπίστωσαν ότι κάποια οξειδάση στον φυτικό ιστό μπορεί να αποικοδομήσει το ινδολεοξικό οξύ, που ονομάζεται οξειδάση του ινδολεξικού οξέος.
